E’ poesia ? Non lo so, ma è uno spaccato sincero di vita di paese …
La còa l’an mànca mài,
a ghé da pérdar di’or,
un al ga mal an fiànch,
cl’àltar al tusìss,
la vcìna i mal la ghià tuti,
ma la léngua lan tém rùźna,
tuti i ga da dir la sò, al tal al ga i còran,
cl’àltar l’è pin ad debit,
Bepe al s’inbariaga
insòma tut il nuità dal paéś.
Par na rizéta, agh vòl n’ora,
ma quant a tieni via,
at sa tut at tuti e ….
at piasrè ad saver in dù chi t’è de métar,
parchè stà sicùr che quel i cata,
tan bév briśa, tan ga briśa dèbit …
a ghè sémpar i còran …
… an cred briśa, comunque né is véd,
nè i fa mal.